Robert Witold Makłowicz urodził się 12 sierpnia 1963 roku w Krakowie. Jego ojciec Włodzimierz był marynarzem — być może właśnie stąd przyszłemu podróżnikowi zapadł w pamięć urok odległych horyzontów. Rodzina ma korzenie polskie, ukraińskie, ormiańskie, węgierskie i austriackie — barwne dziedzictwo Galicji, którą Makłowicz tak ukochał.

Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, by wkrótce porzucić je na rzecz historii — dyplom z tego kierunku uzyskał w 1989 roku. To właśnie podczas studiów odkrył fascynację kulinarnymi tradycjjami Europy Środkowej.

Po obronie wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie pracował fizycznie i zetknął się z niezwykłą różnorodnością światowej kuchni. Powrócił do Polski w 1990 roku z mocnym postanowieniem: zostanie krytykiem kulinarnym.

W 1993 roku, pokazując znajomemu przepis na wiedeński sznycel, niespodziewanie otrzymał propozycję pisania felietonów do krakowskiego dodatku „Gazety Wyborczej". Jego eseje o restauracjach szybko stały się tak popularne, że trafił do ogólnopolskiego tygodnika. Zaczęła się legenda.